13 mei 2018
Een volgelopen conferentiezaal in OPZ Geel. Het openbaar psychiatrisch ziekenhuis heeft zijn deuren opgezet voor de boekvoorstelling van mijn eerste boek: Etiketjes.
Een paar maanden eerder had ik een open brief aan de toenmalige minister van volksgezondheid gestuurd ( Maggie De Block) om haar ervan te weerhouden drastisch te gaan snoeien in de budgetten voor de kinder- en jeugdpsychiatrie. Het voorstel getuigde van een niet-weten wat er speelt en wat er nodig is in het veld om alle kids met problemen een onderdak te geven. Ook daarin had ik weer wat ervaring opgedaan door eerdere opnames van mijn zoon en vanuit de vele verhalen die ik intussen begeleidde binnen de praktijk.
Het opzet van Etiketjes was om de buitenwereld een inkijk te geven in wat het is om in een gezin te leven dat er aan de buitenkant ‘gewoon’ uitziet, maar waar heel wat dagelijkse dingen niet lopen zoals de norm het voorschrijft. Heel wat vooroordelen waren we al gepasseerd en het werd tijd dat er een andere kijk op ontwikkelingsverschillen als Autisme zou komen.
Of het mij gelukt is dat met Etiketjes te realiseren, weet ik niet. Wat wel zeker is, is dat we intussen 13 jaar verder zijn en ik nog jaarlijks tientallen lezingen rond het boek geef en telkens heel wat mensen op herkenbaarheid en empathie kan traketeren. Voor mij alvast een doel dat ik meer dan nobel vind.